


بر اساس سیاست جدید فولاد هند، ظرفیت فولادسازی این کشور تا سال ۲۰۴۷ به ۶۰۰ میلیون تن خواهد رسید. به گفته وزیر فولاد هند، این سیاست نقشه راه دو دهه آینده صنعت فولاد کشور است و بهزودی بهصورت عمومی منتشر خواهد شد.
این سیاست، برنامههایی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای در صنعت فولاد و تقویت دسترسی به سنگآهن و زغالسنگ ککشو، بهعنوان مواد اولیه کلیدی، برای پاسخگویی به تقاضای پیشبینیشده ارائه میکند.
هند در فاصله آوریل تا اوت، واردکننده خالص فولاد نهایی بود و ۳.۵ میلیون تن فولاد وارد کرد که ۲۹.۵ درصد بیشتر از مدت مشابه سال قبل بود. چین با سهم ۳۱.۸ درصدی، بزرگترین صادرکننده فولاد نهایی به هند در این دوره بود.
ظرفیت فولادسازی هند در سال مالی ۲۰۲۶ به ۲۲۰ میلیون تن رسید.
وزیر فولاد هند، ساندیپ پوندریک، در حاشیه یک رویداد گفت دسترسی به مواد اولیه و صادرات، بهویژه با افزایش موانع تجاری از سوی کشورها، از چالشهای اصلی صنعت فولاد این کشور هستند.
مدیران و تحلیلگران به رویترز گفتند انتظار میرود قیمت فولاد هند در هفتههای آینده افزایش یابد؛ زیرا رونق تقاضا در بخشهای زیرساخت و خودرو پس از فصل بارندگی، بازار را محدودتر میکند و افزایش هزینه زغالسنگ ککشو نیز هزینه تولید کارخانههای فولاد را بالا میبرد.
برنامههای سیاست جدید
بر اساس پیشنویس این سیاست، هند قصد دارد شدت انتشار کربن صنعت فولاد را از ۲.۵۴ تن دیاکسیدکربن به ازای هر تن فولاد خام در حال حاضر، به حدود ۱.۵۴ تن تا سال ۲۰۴۷ کاهش دهد. این هدف با برنامه هند برای دستیابی به انتشار خالص صفر تا سال ۲۰۷۰ همسو است.
وزارت فولاد هند پیشبینی کرده است تقاضای سنگآهن به ۷۷۲ میلیون تن برسد و اعلام کرده برای تضمین دسترسی به ذخایر سنگآهن با عیار بالا، به دنبال سرمایهگذاری در داراییهای معدنی خارجی و ایجاد مشارکتهای مشترک خواهد بود.
همچنین انتظار میرود تقاضای هند برای زغالسنگ ککشو به ۲۱۴ میلیون تن برسد. بر اساس این سند، دولت قصد دارد از طریق «تعامل راهبردی جهانی» منابع تأمین خود را متنوع کرده و نسبت به تملک داراییهای معدنی در خارج از کشور اقدام کند.