سایر تولیدکندگان آسیایی

درحالی‌که تولید فولاد در چین در سال گذشته افزایش یافت، تولید در سایر کشورهای بزرگ فولادسازی آسیا در سال ۲۰۲۰ به شدت کاهش یافت. به عنوان مثال، ژاپن سال گذشته ۸۳/۱۹میلیون تن فولاد تولید کرد در مقایسه با تولید ۹۹/۲۸میلیون تن در سال ۲۰۱۹ معادل ۱۶/۲درصد کاهش داشت. نیپون استیل (Nippon Steel)، بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد در ژاپن، ۳۷/۶۵میلیون تن فولاد تولید کرد که نسبت به سال قبل ۱۹/۹۸درصد کاهش داشت. در نتیجه موقعیت آن در جدول از رتبه سوم در سال قبل به رتبه هفتم سقوط کرد. شرکت جی‌اف‌ای استیل (JFE Steel) نیز از رتبه دهم در سال ۲۰۱۹ به رتبه سیزدهم در سال ۲۰۲۰ سقوط کرد.

تولید هند ۹۹/۵۷میلیون تن بود که نسبت به سال قبل ۱۰/۶درصد کاهش یافته است. هند دارای چندین شرکت فولادسازی است که در میان ۲۵ شرکت برتر جهان قرار دارند از جمله تاتا استیل (Tata Steel)، سِیل (SAIL) و جی‌اس‌دبلیو (JSW). شرکت پوسکو (POSCO) در کره جنوبی (رتبه ۵) میزان تولید خود را ۵/۳۶درصد کاهش داد و به ۴۰/۶۰ میلیون تن در سال ۲۰۲۰ رسید و شرکت هیوندای استیل (Hyundai Steel) (رتبه ۱۷) میزان تولید خود را ۱۰/۱۲درصد کاهش داد و به ۱۹/۰۷میلیون تن رسید. تولید کارخانه‌های اصلی فولادسازی در کره جنوبی در سال گذشته ۴/۲۹میلیون تن کاهش یافت و به ۶۷/۱۲میلیون تن رسید.

آمریکای شمالی

سال ۲۰۲۰ برای فولادسازان آمریکایی سالی بی‌سابقه، بسیار بی‌ثبات و غیرمنتظره بود، که تا حد زیادی به دلیل تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹ بود، اما همچنین توافق‌های بزرگ و گسترده ادغام و تملیک (M&A) هم بی‌تأثیر نبود. شرکت کلیولند-کلیفز (Cleveland-Cliffs Inc.) هم شرکت اِی‌کِی استیل (AK Steel Corp.) و هم برخی از عملیات آرسلور میتال (ArcelorMittal) در ایالات‌متحده را خریداری کرد و شرکت فولاد آمریکا (US Steel Corp) شرکت بیگ ریور استیل (Big River Steel) را خرید. امی بنت (Amy Bennett)، مشاور اصلی فست‌مارکتس (Fastmarkets) خاطرنشان کرد: «در واقع، این سال بسیار خوب آغاز شد.» نرخ بهره‌برداری از کارخانه‌های فولاد آمریکا در دو ماه اول سال به دلیل بهبود تقاضا و افزایش قیمت بیشتر محصولات فولادی بسیار بالا بود و عمدتاً بیش از ۸۲ درصد باقی ماند. او گفت: «همه چیز خوب به نظر می‌رسید و سپس همه‌گیری کووید اتفاق افتاد.»

اما درحالی‌که تولید فولاد در سال ۲۰۲۰ در کل حدود ۱۶ درصد کاهش یافت، بکی ای هایتس (Becky E. Hites)، رئیس استیل اینسایتس ال‌ال‌سی (Steel-Insights LLC)، خاطرنشان کرد که این کاهش همگن و یکدست نیست، زیرا با کاهش یک‌شبه برنامه‌های ساخت‌وساز دولت و وارد شدن صنایع مصرف‌کننده فولاد به حالت «مدیریت بحران»، تولید فولاد در سه‌ماهه دوم سال تقریباً ۳۰ درصد کاهش یافته است.

به گفته کریستوفر پلامر (Christopher Plummer)، مدیرعامل شرکت متال استراتژیز (Metal Strategies Inc.)، این موضوع به کاهش استفاده از ظرفیت فولاد ایالات‌متحده تا اواسط ماه مه به حدود ۵۳ درصد منجر شد و تا پایان سال به کمی بیشتر از ۷۰ درصد بازگشت. سپس روند صعودی خود را در سال جاری ادامه داد و تا ماه مه ۲۰۲۱ به حدود ۷۹ درصد رسید.

طبق اظهارات فیلیپ گیبس (Philip Gibbs)، تحلیلگر ارشد فلزات و تحلیلگر تحقیق درباره ارزش سهام معادن در بازارهای سرمایه کی‌بنک (KeyBanc Capital Markets)، همه‌گیری کرونا و تعطیلی تولید ناشی از این همه‌گیری – به ویژه کارخانه‌های خودروسازی آمریکا، که از اواخر ماه مارس تا اواخر ماه مه سال گذشته اتفاق افتاد، به غیرفعال شدن بخش بزرگی از ظرفیت فولادسازی منجر شد. او گفت که هرگز چنین واکنش سریعی را در عرضه در بازار فولاد آمریکا ندیده بود و حدود ۱۵ تا ۱۶ میلیون تن ظرفیت کوره بلند بسیار سریع و عمدی از بازار خارج شد.

هایتس خاطرنشان کرد که بسیاری از کارخانه‌های فولاد نورد تخت مبتنی بر کوره قوس الکتریکی (EAF) در ایالات‌متحده، تنها با چهار تا شش هفته وقفه و اختلال چشمگیر در تولید، توانستند در سال ۲۰۲۰ نرخ بهره‌برداری را ۷۰ درصد یا بیشتر نگه دارند.

جان آنتون (John Anton)، مدیر خدمات قیمت‌گذاری و خرید در آی‌اچ‌اس مارکیت (IHS Markit)، گفت حتی پس از افزایش تقاضا در نیمه دوم سال ۲۰۲۰، کارخانه‌های فولادسازی یکپارچه ایالات‌متحده در افزایش میزان تولید خود بسیار کند عمل کردند. او افزود که در انتهای سال ۲۰۲۰ ایالات‌متحده تنها کشور بزرگ تولیدکننده فولاد بود که میزان تولیدش با دسامبر ۲۰۱۹ برابر نبود و یا از آن فراتر نرفت، حتی با اینکه بهبود تقاضا در ایالات‌متحده بهتر و قوی‌تر از اروپا بود.

بنت گفت حتی با رکورد بی‌سابقه قیمت فولاد در اواسط سال ۲۰۲۱، نرخ بهره‌برداری از کارخانه‌های آمریکا کمتر از سه‌ماهه اول سال ۲۰۲۰ بوده است. این موضوع تا حدی به این دلیل است که انتظار نمی‌رود برخی از کوره‌های بلند به فعالیت برگردند. پلامر خاطرنشان کرد که سال گذشته کلیولند-کلیفز ابتدا قسمت محصولات نهایی گرم و بعداً کارخانه نوار گرم در تأسیسات سابق ای‌کی استیل دیربورن (AK Steel Dearborn) را تعطیل کرد و شرکت فولاد آمریکا کارخانه گریت لیکز (Great Lakes) را برای همیشه بست.

گیبس گفت که فعالیت‌های ادغام و تملیک در سال گذشته یکی از دلایلی بود که باعث شد عرضه به مدت طولانی در بازار متوقف شود و خاطرنشان کرد که درحالی‌که کلیولند-کلیفز تا ماه دسامبر دارایی‌های آرسلور میتال در ایالات‌متحده را به دست نیاورد، اما از اواسط سال که صنعت فولاد در وضعیت وخیمی بود، برای انجام این کار مذاکره می‌کرد. پس از خرید ای‌کی استیل در اواسط ماه مارس بود که پلامر خاطرنشان کرد این شرکت قبلاً از نظر مالی مشکل داشت زیرا بازیگر کوچک‌تری بود.

به گفته پلامر، درحالی‌که کلیفز به عنوان یک شرکت سنگ‌آهن خوب کار می‌کرد، فروش این شرکت به یک گروه کوچک و محدودی از شرکت‌های فولاد یکپارچه که با فشارهای شدید کارخانه‌های EAF روبرو بودند، ریسک‌هایی به همراه داشت. او گفت: «بنابراین کلیفز تصمیم خلاقانه‌ای گرفت مبنی بر اینکه تا آنجا که می‌تواند کارخانه‌های یکپارچه را خریداری کند تا بتواند آن‌ها را فعال نگه دارد و سنگ‌آهن را به‌اجبار به آن‌ها بفروشد.»

آنتون خاطرنشان کرد که در نتیجه، تعداد فولادسازان آمریکایی که محصولات خود را به خودروسازان آمریکایی می‌فروشند باز هم کاهش یافت و فقط شامل دو شرکت فولاد مبتنی بر کوره بلند می‌شود. او گفت: «درحالی‌که برخی از فولادسازان EAF ممکن است بگویند که قادر به تولید ورق اتومبیل هستند، برخی از خودروسازان ممکن است بگویند که فقط کوره‌های بلند می‌توانند این کار را انجام دهند.»

در همین حال، در اواسط ژانویه ۲۰۲۱، شرکت فولاد آمریکا به عنوان بخشی از بهترین استراتژی خود، ۵۰/۱درصد سهام باقیمانده از بیگ ریور استیل را خرید؛ این اتفاق خیلی سریع‌تر از آنچه بسیاری از افراد تصور می‌کردند رخ داد و به گفته بسیاری از ناظران صنعت نشان‌دهنده تغییر افکار و عقاید در مورد مزایای کارخانه‌های EAF بود.

هایتس خاطرنشان کرد که تجمیع و ادغام سال گذشته نظم بازار را افزایش داد و توانایی کارخانه‌ها برای پاسخ سریع‌تر به واکنش بازارهای مصرف‌کننده فولاد به همه‌گیری را افزایش داد.

بنت گفت که او شک دارد که حداقل در بین چهار بازیگر بزرگ ایالات‌متحده – کلیولند-کلیفز، شرکت فولاد آمریکا، شرکت نوکور (Nucor Corp) و شرکت استیل داینامیکس (Steel Dynamics Inc.) (SDI) ادغام بیشتری صورت گیرد، اگرچه ممکن است در سطح تولید تغییرات جزئی ایجاد شود، زیرا شرکت نوکور و کارخانه‌های جدید SDI و گسترش تأسیسات فعلی طی یک یا دو سال آینده به مرحله تولید می‌رسند. پلامر گفت که سال ۲۰۲۱ برای فولادسازان آمریکایی اگر رکوردساز نباشد، حداقل سالی بسیار خوب خواهد بود، به ویژه اگر همان‌طور که انتظار می‌رود، فعالیت‌های ساخت‌وساز زیربنایی افزایش یابد و جنبش خرید محصولات آمریکایی ادامه پیدا کند.