یکی از مصوبات مهم که چند ماه پیش در کنگره خلق چین و به منظور کاهش آلایندگی هوا تصویب شد، کاهش ۱۰درصدی از تولید فولاد در سالجاری بود و برای تشویق فولادسازان با کاهش تعرفه واردات محصولات فولادی و حذف بازگشت مالیات صادرات فولاد انگیزههای لازم را برای تحقق این هدف در بین فولادسازان ایجاد کرد.
در این راستا، مهندس غلامرضا طبیبی، مدیرعامل شرکت “چدنریزان جی” در متنی به ارائه نقطهنظرات خود پرداخته که باهم میخوانیم:
ماهنامه پردازش- چین با تولید بیش از یک میلیارد تن فولاد در سال، بیش از ۵۵ درصد تولید فولاد دنیا را به خود اختصاص داده است، که با این مصوبه، یکصد میلیون تن از ظرفیت تولید فولاد در چین کاهش مییابد و از طرفی با در نظر گرفتن رشد اقتصادی چین و انجام فعالیتهای عمرانی میبایستی این کسری از طریق واردات تامین شود. بررسی آمارها نشان میدهد میزان واردات فولاد میانی چین در ماههای گذشته افزایش داشته است . همچنین افزایش ۵/۸ درصدی، تقاضای فولاد در سالجاری ۱۰۸ میلیون تن دیگر به این ظرفیت اضافه خواهد کرد که با یک حساب ساده به این نتیجه میرسیم که حدود ۲۰۰ میلیون تن تقاضا به نسبت سال گذشته در بازار فولاد وجود دارد.
حال سوال این است که از این تقاضا سهم ایران چقدر است؟ آیا میتوانیم از این فرصت بهدست آمده است استفاده کنیم؟ و ضمن سر و سامان دادن به فولاد کشور، مازاد مصرف داخلی را صادر کنیم و برای کشور ارزآوری داشته باشیم؟
دقت کنید در سال گذشته، تولید فولاد در کشور ۳۰ میلیون تن بوده است که با توجه به اعلام گمرک کشور ۱۲ میلیون تن از این میزان صادر شده است یعنی نسبت به سال ۱۳۹۸ افزایش تولید داشتهایم لیکن در جهت صادرات با کاهش ۱۰ درصدی روبرو بودهایم. به عبارت دیگر، بهخاطر مشکلات تحریمهای آمریکا و خودتحریمیها، بازارهای فروشی که به سختی دست آورده بودیم را به راحتی از دست دادهایم.
آمارها نشاندهنده این واقعیت است که در صورت تحقق تولید ۴۴ میلیون تن فولاد در سال ۱۴۰۴ میبایستی از اکنون به فکر بازارهای مصرف باشیم و برای صادرات حداقل ۲۰ میلیون تن فولاد برنامهریزی کنیم. حال سوال این است چگونه؟
پاسخ کاملا روشن و واضح است. در سالی که توسط مقام معظم رهبری سال تولید، پشتیبانی و مانعزدایی نامگذاری شده است، با حمایت دولت و عدمصدور بخشنامههای متعدد از فعالان بخش فولاد و حذف قوانین دست و پا گیر شرایطی را فراهم نماییم که فعالان در این بخش بتوانند با استفاده از این فرصت طلایی حداکثر استفاده را ببرند و مازاد تولید را به کشورهای جنوبشرقی آسیا یا کشورهای حاشیه خلیجفارس و یا حتی خود چین بفروش برساند و ضمن ارزآوری برای کشور، یکی از مهمترین دغدغههای تولیدکنندگان را در سالجاری برطرف نمایند.
شرکت چدنریزانجی بهعنوان یک شرکت دانشبنیان که مجری پروژههای فولادی به صورت EPC میباشد بر این باور است که با حمایت از SME ها در صنعت فولاد و تقسیم کار میتوان شرایطی را فراهم نمود که این بنگاهها مبحثی از نیاز داخلی را تامین کنند و بخش بازاریابی و صادرات را به بخش خصولتیها و شرکتهای بزرگ دولتی واگذار نمود، زیرا دستیابی به بازارهای هدف و سرمایهگذاری در این بازارهای جدید مستلزم انجام هزینههایی است که فقط شرکتهای بزرگ فولادی این امکان را دارند.
ما معتقدیم که برای تحقق هدف ۴۴ میلیون تن فولاد در سال ۱۴۰۴ که پیشبینی میشود ۱۰ میلیون تن بیش از مبنای هدفگذاری باشد و ظرفیت تولید به ۵۵ میلیون تن در سال ۱۴۰۴ برسد، میبایستی حداقل ۲۵ میلیون تن از تولید فولاد را به صادرات اختصاص دهیم که برای تحقق این هدف میبایستی از حالا برای شناسایی بازارهای جدید اقدام کرد. پس این فرصت طلایی را غنیمت شماریم و به دنبال بازارهای جدید و حفظ مشتریان قبلی باشیم. بازار کشورهای در حال توسعه مانند اندونزی ( غول خفتهای که پیشبینی می شود در چند سال آتی تبدیل به یکی از کشورهای پیشرفته شود)، ویتنام، مالزی، کامبوج، و بازار کشورهای حوزه خلیجفارس و افغانستان میتواند بستری مناسب برای تحقق اهداف ما باشد.
شرکت چدنریزانجی این آمادگی را دارد که در طراحی، ساخت، نصب و راهاندازی کارخانجات فولادی به روش القایی تجربیات خود را در اختیار فعالان این بخش یا کسانی که تمایل به سرمایهگذاری دارند قراردهد.
فعالیتهای عمده این شرکت هم اکنون در ارائه خدمات فنی و مهندسی و اجرای پروژههای فولادی، طراحی و ساخت کلیه قطعات خط نورد، واردات اقلام مورد نیاز بخش فولاد مانند انواع خازنها، تیوپ مسی، تریستور و …. نصب و راهاندازی انواع کورههای ذوبالقایی، تعمیر و نگهداری و بهرهبرداری از کارخانجات فولادی میباشد.
همچنین این شرکت با احداث یک شرکت جدید بهنام “آروین صنعت جی” در سال گذشته اقدام به ساخت کورههای ذوب القایی به روش موازی نموده است و از زمان تاسیس تاکنون توانسته است چندین کوره با ظرفیتهای مختلف را تولید و به فروش برساند.