تفاوت شهرهای هوشمند بر اساس منطقه و کلمات کلیدی اصلی

پروژه‌های شهر هوشمند ابتدا در کشورهای پیشرفته، از جمله در آمریکای شمالی و اروپا ظهور کردند، اما اکنون به سرعت در کشورهای درحال توسعه نیز گسترش می‌یابند. اهداف و طرح‌های اجرایی برای شهرهای هوشمند بسته به منطقه متفاوت است. کشورهای درحال توسعه زیرساخت‌ها و شهرهای جدید را با استفاده از تزریق زیاد بودجه عمومی به‌منظور توسعه شهری مورد نیاز برای ایجاد زیرساخت‌های صنعتی و دستیابی به رشد اقتصادی ایجاد می‌کنند. در مقابل، هدف کشورهای پیشرفته عموما حل مسائل شهری از طریق تکنولوژی اطلاعات و ارتباطات (ICT)، از جمله اینترنت اشیا و داده‌های بزرگ، با هوشمندسازی زیرساخت‌های موجود و پیگیری نوآور‌ی‌های تکنولوژیکی و داده‌های باز است.

یک کلمه کلیدی مشترک بین انواع پروژه‌های شهر هوشمند وجود دارد: بازدهی انرژی. بازدهی انرژی ۳۶ درصد از اهداف اعلام‌شده و توسعه شهری جدید۱۹ درصد از اهداف پروژه‌هایشهر هوشمند درحال‌حاضردر شهرهای بزرگ را شامل می‌شود. کشورهای پیشرفته و درحال توسعه هر دو با بازدهی انرژی سروکار دارند، درحالیکه توسعه شهری جدید به‌طور کلی یک اولویت در کشورهای درحال توسعه محسوب می‌شود.

در اتحادیه اروپا و آمریکای شمالی، دستور کار کلیدی تغییر به یک اقتصاد کم‌کربن است که بتواند به مقابله با تغییرات آب‌و‌هوایی کمک کند. اهداف مرتبط شامل کارآمدتر کردن شهرها در مصرف انرژی و حل مسائل شهری از طریق تکنولوژی‌های نوآورانه و داده‌های باز است. ایده‌هایی برای حل مشکلات شهری از طریق مسابقات شهر هوشمند با حمایت مشارکت‌های دولتی- خصوصی یا با سرمایه‌های خصوصی جمع‌آوری شده است. پروژه‌های آزمایشی را می‌توان از طریق آزمایشگاه‌های زنده تایید کرد و نتایج را به‌تدریج اعمال نمود. پروژه‌ها به‌طورکلی توسط دولت‌های محلی انجام می‌شود درحالیکه دولت‌های مرکزی منابع تحقیق‌وتوسعه را برای نوآوری تکنولوژیکی فراهم می‌نمایند.

با این حال، کشورهای آسیایی با سطوح پایین‌تری از صنعتی شدن نسبت به کشورهای پیشرفته عموما پروژه‌های توسعه شهری جدید را دنبال می‌کنند. این پروژه‌ها معمولا پروژه‌هایی در مقیاس بزرگ برای ساخت مجتمع‌های صنعتی و تحریک توسعه شهری و در عین حال تکمیل منابع ناکافی هستند. به جای کاهش تغییرات آب‌وهوایی که در اتحادیه اروپا و آمریکای شمالی دنبال می‌شود، پروژه‌های آسیایی عمدتا بر زیرساخت‌های صنعتی برای افزایش رقابت‌پذیری شهری و تقویت اقتصاد محلی متمرکز هستند. این پروژه‌های توسعه شهری توسط دولت‌های محلی با همکاری دولت‌ها و شرکت‌های خارجی در تلاش برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی و انتقال تکنولوژی هدایت می‌شوند.

درست مانند موارد مربوط به اتحادیه اروپا و آمریکای شمالی، پروژه‌های آمریکای لاتین به دنبال بازدهی انرژی، تکنولوژی نوآورانه و داده‌های باز برای حل مسائل شهری هستند. این از غربی‌شدن اولیه آنها ناشی می‌شود که منجر به ساختار شهری شد و در آن بیش از ۸۰ درصد مردم در شهرها زندگی می‌کنند. در نتیجه دستور کار شهر هوشمند برای این کشورها شامل رسیدگی به تمرکز شدید مردم در شهرهای بزرگ و مسائل ناشی از آن مانند ناامنی عمومی، تراکم ترافیک و زیرساخت‌های فرسوده است. پروژه‌های متنوع شهر هوشمند در آمریکای لاتین از جمله برزیل و مکزیک درحال انجام است.

سیاست‌های شهر هوشمند و پیاده‌سازی بر حسب کشور

 بسیاری از کشورها و دولت‌های محلی درحال اجرای اقدامات حمایتی مختلفی برای شهرهای هوشمند در تلاش برای تقویت رقابت‌پذیری و بهبود کیفیت زندگی شهرنشینان هستند. هند و چین در حال تشویق پروژه‌های شهرهای هوشمند، به‌عنوان وسیله‌ای برای نوسازی زیرساخت‌های ملی و ارتقای رقابت‌پذیری شهری می‌باشند.

در سال ۲۰۱۵، دولت هند ماموریت شهرهای هوشمند خود را با بودجه ۴۸۰ میلیارد روپیه اعلام کرد که هدف آن توسعه ۱۰۰ شهر هوشمند تا سال ۲۰۲۲ است: ایجاد ۹ شهر اقماری با جمعیت بیش از ۴ میلیون نفر؛ تبدیل ۴۴ شهر با جمعیت یک تا چهار میلیون نفر به شهرهای هوشمند؛ و ایجاد ۲۰ شهر کوچک با جمعیت کمتر از یک میلیون نفر. با اتصال این ماموریت به طرح جامع صنعتی کشور، هند در تلاش است تا رقابت‌پذیری صنعتی را بهبود بخشد و زیرساخت‌های خود را پیشرفته کند.

     دولت مرکزی چین از سال ۲۰۱۳ درحال اجرای پروژه‌های عظیم شهرهای هوشمند بوده است. طبق دوازدهمین برنامه توسعه اقتصادی پنج ساله (۲۰۱۱-۲۰۱۵)، دولت مرکزی قصد خود برای سرمایه‌گذاری ۳۰۰ میلیارد یوان برای ایجاد ۳۲۰ شهر هوشمند تا سال ۲۰۱۵ در اولین فاز پروژه را اعلام کرد. ۹۰ شهر آزمایشی در ژانویه ۲۰۱۳ و ۱۰۳ شهر دیگر در آگوست ۲۰۱۳ انتخاب شدند.این موضوع طرح شهر هوشمند موجود را تا سال ۲۰۱۷ با سرمایه‌گذاری ترکیبی به دو تریلیون یوان در سال ۲۰۲۵ گسترش داد. شایان ذکر است، پروژه‌های شهر هوشمند چین صرفا به دلیل پیشرفت زیرساخت‌های شهری نیست. هدف آنها همچنین افزایش سهم کاربرد و استفاده از تکنولوژی‌های جدید، از جمله داده‌های بزرگ، اینترنت اشیا، و رایانش ابری در ارتباط با استراتژی “اینترنت پلاس” است.