کره‌جنوبی نیز درحال کار برروی پروژه‌های شهر هوشمند از طریق همکاری‌های دولتی و خصوصی است. این کشور با شناخت شهرهای هوشمند به‌عنوان یکی از توانمندسازهای انقلاب صنعتی چهارم، کمیته فرعی ویژه شهرهای هوشمند را زیر نظر کمیته ریاست جمهوری در انقلاب صنعتی چهارم ایجاد کرده است. در سال ۲۰۱۸، قانون ارتقای توسعه و صنعت شهر هوشمند برای حمایت از صنعتی‌شدن شهرهای هوشمند تصویب شد. بوسان و سیجونگ‌سیتی به‌عنوان شهرهای آزمایشی برای تکنولوژی‌های جدید در خودروهای خودران، انرژی‌های تجدیدپذیر و بلاک‌چین و هم‌چنین برای ارائه انکوباتور (یکی از تجهیزات آزمایشگاهی است که با ایجاد حرارت یکنواخت و کنترل دما و رطوبت و همچنین میزان اکسیژن و دی اکسید کربن محیط مناسبی جهت رشد انواع میکروارگانیسم ها و باکتری ها فراهم میکند) برای خدمات جدید انتخاب شدند.

در همین حال، پروژه‌های شهرهای هوشمند آمریکا و اتحادیه اروپا به جای نهادهای مرکزی توسط دولت‌های محلی هدایت می‌شوند. دولت‌های مرکزی در آنجا انواع پروژه‌های تحقیق‌و‌توسعه را برای توسعه و به‌کارگیری تکنولوژی‌های نوآورانه برای تحقق شهرهای هوشمند تامین مالی می‌کنند، درحالیکه دولت‌های محلی شهرهای هوشمند آینده‌نگر را انتخاب کرده و استراتژی‌های مربوطه را تدوین می‌کنند. اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۱ “مشارکت نوآوری اروپایی در شهرها و جوامع هوشمند” (EIPECC) را در تلاشی برای گسترش مفهوم شهر هوشمند در سراسر اروپا راه‌اندازی کرد. در سال ۲۰۱۳، برنامه‌های راهبردی را برای اجرای پروژه‌های شهر هوشمند اعلام کرد و ۳۵۰ پروژه را که توسط ۲۵۰۰ شریک از اتحادیه اروپا انجام شد را تامین مالی کرد. در آمریکا، دولت اوباما طرح شهرهای هوشمند آمریکا را در سال ۲۰۱۵ با بودجه ۱۶۰ میلیون دلاری برای پروژه‌های تحقیق‌و‌توسعه در ۲۵ تکنولوژی جدید انرژی و محیط‌زیست منتشر کرد.

همان‌طورکه در مورد این کشورها نشان داده شد،پروژه‌های شهر هوشمند به شیوه‌های مختلف متناسب با زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی کشورهای مربوطه و سطح توسعه صنعتی اجرا شده‌اند. هم درک و هم نقش شهرهای هوشمند به‌سرعت درحال تغییر است.نقش آنهااز صرفا وسیله‌ای برای بهبود رفاه شهروندان به فراهم کردن یک بستر آزمایشی الهام‌بخش ظهور مدل‌های تجاری جدید و مرز شکن درحال گسترش است.

هم پروژه‌های شهر هوشمند تحت رهبری دولت مرکزی در کره‌جنوبی، چین و سنگاپور و هم پروژه‌های تحت رهبری دولت محلی در آمریکا، کانادا و آلمان برای ترویج ظهور خدمات آزمایشی بر پایه انقلاب صنعتی چهارم، مانند هوش‌مصنوعی (AI)، واقعیت افزوده/واقعیت مجازی (AR/VR)، بلاک‌چین و اینترنت اشیا (IoT) طراحی شده‌اند، و مستلزم الزامات سیاستی پیچیده برای توسعه تکنولوژیکی، استارت‌آپ‌ها و ایجاد شغل هستند. این بدان معناست که این پروژه‌ها فقط توسط تیم‌های متمرکز بر زیرساخت‌های شهری مدیریت نمی‌شوند، بلکه توسط تیم‌های با چند تخصص مختلف در تکنولوژی، صنعت و منابع انسانی، وهم‌چنین توسط شوراهایی با نمایندگانی از دیدگاه‌های مدنی، دانشگاهی و موسسه‌های تحقیقاتی مدیریت می‌شوند.

جهت توسعه و فرصت‌های بازار برای شهرهای هوشمند

 شهرهای هوشمند از شهرهای دیجیتالی که با پیدایش اینترنت در دهه ۱۹۹۰ ظهور کردند، سرچشمه گرفتند. پس از بحث طولانی در مورد شهرهای هوشمند در دو دهه گذشته، پروژه‌های متنوعی در سراسر جهان درحال انجام است.

اما، این تلاش‌ها عمدتا پروژه‌های یک‌مرتبه‌ای به‌منظور نظارت موثرتر بر زیرساخت‌های شهری و بهبود مدیریت بلایا، ایمنی، پارک‌ها و ترافیک هستند. چنین پروژه‌هایی به‌صورت سیلوهایی با عملکرد مستقل اجرا شده‌اند: بخش عمومی سفارش‌ها را می‌دهد، شرکت‌ها سفارش‌ها را می‌گیرند و سیستم‌ها را می‌سازند و شهروندان از خدمات حاصل استفاده می‌کنند.

در مقابل، پروژه‌های اخیر از طریق ائتلاف‌های شهروندان، موسسات تحقیقاتی و شرکت‌ها با هدف ایجاد یک مدل خدماتی که تکامل و توسعه مستمر را تضمین می‌کند، اجرا شده‌اند. از رویکرد سیاه یا سفیدی که در آن بخش عمومی می‌بایستی به ارائه‌کننده خدمات و شهروندان به گیرندگان آن تبدیل شوند، باید اجتناب شود. در عوض، بخش عمومی باید در ایجاد اکوسیستمی بر پایه بستر مشارکت نماید و به‌عنوان میانجی عمل کند که هرگونه تضاد منافع را هماهنگ می‌کند. آنها هم‌چنین می‌بایستی به‌عنوان تسهیلگر‌ در اکوسیستمی عمل کنند که از بودجه عمومی برای تشویق شهروندان به چالش‌پذیری و کمک به ایجاد مدل‌های تجاری جدید استفاده می‌کند. از طریق تجربه این موارد، بسیاری از شرکت‌ها به توسعه مدل‌های تجاری و غنی‌سازی اکوسیستم ادامه خواهند داد. این تحول مستلزم تغییر در فرصت‌های بازار در شهرهای هوشمند است.

از منظر صنعت سنتی، فرصت‌های بازار در شهرهای هوشمند در ساخت زیربنا‌های شهری مانند توسعه شهری و پروژه‌های زیربنایی پایه نهفته است. از نظر اندازه بازار، زیربناهای عمومی، مجتمع‌های صنعتی و ساختمان‌های مسکونی هم‌چنان سهم عمده بازار ساخت‌و‌ساز را تشکیل می‌دهند.

اکنون زمان آن فرارسیده است تا از سخت‌افزار، به اتخاذ رویکرد جدیدی به سمت فرصت‌های نوظهور حرکت کنیم. در صنعت خودرو، آزمایش‌های مختلف منتج به مدل‌های تجاری جدید، برای خودروهای الکتریکی و خودران درحال آزمایش است. علاوه بر این، صنعت انرژی خود درحال انتقال از یک صنعت فرآوری عظیم به یک صنعت بستر (پلتفرم) با تولید پراکنده است.

شهرهای آینده صرفاً مجموعه‌ای از سخت‌افزار متشکل از بتن و فولاد باقی نخواهند ‌ماند، بلکه تلفیقی از مدل‌های خدماتی جدید و مرزشکن بر پایه زیربنا‌ها خواهند بود. در سال‌های آینده، ارزش نه توسط سخت‌افزار، بلکه توسط نرم‌افزار درون آن ایجاد خواهد شد. این موضوع در مورد صنعت ساختمان و فولاد نیز صادق است. فروش ساختمان‌ها یا فولاد برای به دست آوردن فرصت‌های عمده در بازار شهر هوشمند کافی نیست. تغییرات مرتبط در حال وقوع است. صنعت ساختمان درحال تغییر مدل کسب‌وکار خود از ساخت یک‌مرتبه‌ای زیربناها به بهره‌برداری و مدیریت از آنها است. وقتی با هوش‌مصنوعی، اینترنت اشیا و سایر تکنولوژی‌های نوظهور ترکیب شود، به زمینه‌ها و صورت‌های متنوع‌تری گسترش خواهد یافت.

صنعت فولاد در همین قایق است. تجارت الکترونیک چند سال پیش خیز برداشت، اما اکنون درحال استیلا گرفتن است. چنین تغییری فراتر از گسترش معاملات آفلاین به کانال‌های توزیع آنلاین است. با درنظر گرفتن ویژگی‌های پلت‌فرم‌های تجارت الکترونیکی که ذینفعان مختلف بر روی آن‌ها تعامل دارند، تجارت الکترونیک فولاد از معاملات فولادی به یک مدل تجاری جدید مرکب از امور مالی، لجستیک و سایر تولیدات توسعه می‌یابد. این تحول به خدمات و بازارهای جدیدی که توسط شهرهای هوشمند برانگیخته شده است، متصل خواهد شد و در نهایت عرصه را برای صنعت فولاد باز خواهد داد.

شهرهای هوشمند، آینده صنعت هستند. تلاش‌های متنوعی که برای حمایت از شهرهای هوشمند انجام می‌شود، زندگی مردم، نوع صنایع و زنجیره‌های ارزش صنایع مرتبط را تغییر خواهد داد. منبع ارزش‌افزوده درحال تغییر از سخت‌افزار به نرم‌افزار تحت این تحول است. از آنجا که مدل‌های کسب‌وکار با ظهور شهرهای هوشمند به سرعت در حال تکامل هستند، صنعت فولاد باید به‌طور جدی در مورد چگونگی آشکار شدن آینده فکر کند.