

گروه رسانهای پردازش- در کشفی بیسابقه، دانشمندان ردپای طلا و فلزات گرانبها را در گدازههای آتشفشانی هاوایی یافتهاند؛ ردپایی که برخلاف تصور پیشین، مستقیماً از اعماق هسته زمین به سطوح بالاتر راه یافته است. پژوهشگران میگویند این یافتهها چشماندازی تازه از پویایی درونی زمین و منشأ منابع ارزشمند آن، ترسیم میکند.

هسته فلزی زمین که در عمق بیش از سه هزار کیلومتری زیر پوسته سنگی آن قرار دارد، بیش از ۹۹/۹۹ درصد از طلا، روتنیم و دیگر فلزات گرانبهای سیاره را در خود جای داده و دور از دسترس انسان باقی مانده است.
بنا بر گزارش یورونیوز، دانشمندان در مقالهای که به تازگی منتشر شد، نوشتهاند: فلزات گرانبهایی مانند روتنیوم در هسته فلزی بهشدت متمرکز هستند، اما در گوشته سیلیکاتی زمین بسیار ناچیزند.
پژوهشگران با استفاده از تکنیکهای نوین، مقادیر قابل توجهی روتنیم را در سنگهای آتشفشانی سطح زمین شناسایی کردند که نشان میدهد منشأ آنها به مرز میان هسته و گوشته بازمیگردد.
این مطالعه نشان داد که سنگهای بازالتی آتشفشانهای هاوایی نسبت به گوشته زمین، غلظت بسیار بیشتری از فلزات گرانبها دارند.
نیلس مسلینگ، محقق در دانشگاه گوتینگن آلمان و نویسنده همکار این پژوهش، گفت: «دادههای ما تأیید میکنند که موادی از هسته زمین، شامل طلا و فلزات گرانبهای دیگر، به سمت گوشته بالایی نشت میکنند. وقتی نتایج اولیه به دستمان رسید، فهمیدیم که واقعاً به معنای واقعی کلمه طلا یافتهایم!
این یافتهها نشان میدهد که هسته زمین به آن اندازه که پیشتر تصور میشد جداافتاده نیست. به نظر میرسد مواد از هسته به سمت سطح زمین در جریان فورانهای آتشفشانی رانده میشوند و این پدیده میتواند راهی برای مطالعه بیشتر در آینده فراهم کند.
پژوهشگران میگویند ترکیبات روتنیم میتوانند بهعنوان شاخصهای جدیدی برای بررسی تعامل میان هسته و گوشته به کار روند.
تحلیل جدید نشان میدهد که صدها کوادریلیون تن ماده داغ نزدیک مرز هسته-گوشته به سطح زمین میرسد و جزایری چون هاوایی را شکل میدهد.
این بدان معناست که بخشی از ذخایر طلا و فلزات گرانبهایی که بشر امروز به آن وابسته است، منشأیی در هسته زمین دارد.
با این حال محققان هشدار دادهاند که هنوز مشخص نیست آیا این فرآیند نشت از هسته در گذشته زمین نیز رخ داده است یا خیر.
در این مطالعه آمده است: یافتههای ما چشمانداز کاملا جدیدی از تکامل دینامیک درونی سیارهمان ارائه میدهد.
نتایج مطالعات تازه در نشریه علمی “نیچر” منتشر شده است.