گروه رسانه‌ای پردازش- ایتالیا ۱۰ پیشنهاد برای خرید کارخانه “فولاد ایلوا” (Ilva Steel) دریافت کرده است، اما تنها دو شرکت مایل به خرید تمامی دارایی‌های این مجموعه هستند. شرکت ملی فولادسازی “آچایریه دایتالیا” (Acciaierie d’Italia) با اعلام این خبر تأکید کرد بررسی پیشنهادها زمان‌بر خواهد بود.

دو مدعی اصلی که در ابتدا پیشتاز مناقصه بودند؛ شرکت “فولاد باکو” (Baku Steel) همراه با شرکت “سرمایه‌گذاری جمهوری آذربایجان” (Azerbaijan Investment) و همچنین شرکت بین‌المللی “جیندال استیل” (Jindal Steel) هند از رقابت کنار کشیده‌اند.

دو متقاضی باقی‌مانده برای خرید کامل ایلوا عبارتند از: بِدراک اینداستریز (Bedrock Industries)، شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی آمریکایی، یک کنسرسیوم متشکل از گروه “فِلَکس” (Flacks Group) و تاجر فولاد اسلواکی “استیل بیزنس اروپا” (Steel Business Europe).

همچنین ۸ پیشنهاد دیگر، از جمله از سوی “رِنکسیا” (Renexia) وابسته به گروه توتو، “کاردیناله” (Industrie Metalli Cardinale) و “مارچگالیا” (Marcegaglia)، صرفا بخشی از دارایی‌های “ایلوا” را هدف قرار داده‌اند.

کارخانه فولاد ایلوا در شهر تارانتو زمانی بزرگ‌ترین کارخانه فولاد اروپا بود، اما سال‌ها با مدیریت ضعیف، مشکلات زیست‌محیطی و بحران‌های مالی دست‌وپنجه نرم کرده است. دولت ایتالیا بارها برای حفظ این واحد راهبردی سرمایه‌گذاری کرده و منابع مالی به آن تزریق کرده است.

رسانه‌های ایتالیا گزارش دادند که شرکت فولاد باکو به دلیل مخالفت‌های محلی، که مانع استقرار یک کشتی گاز مایع برای تأمین انرژی کوره‌های برقی سازگارتر با محیط‌زیست می‌شد، از طرح سرمایه‌گذاری خود صرف‌نظر کرد. همزمان، جیندال استیل تمرکز خود را به خرید “تیسن‌کروپ” (Thyssenkrupp) آلمان معطوف کرده که آن هم در بازار عرضه شده است.

آخرین مهلت مناقصه جمعه شب به پایان رسید. “آچایریه دایتالیا” اعلام کرد کمیسرهای این شرکت برای بررسی همه پیشنهادها نیاز به «زمان کافی» دارند و در این ارزیابی بر سه محور اشتغال، کربن‌زدایی و میزان سرمایه‌گذاری تمرکز خواهند کرد تا توسعه پایدار کارخانه تضمین شود.

اتحادیه کارگران فلز ایتالیا (UILM) نیز در بیانیه‌ای این مناقصه را کاملا شکست‌خورده خواند و افزود: دو صندوق سرمایه‌گذاری که خواهان خرید کامل ایلوا هستند فاقد اعتبار صنعتی‌اند.

این اتحادیه تأکید کرد: برای جلوگیری از تعطیلی کامل ایلوا و یک فاجعه زیست‌محیطی، اشتغالی و اقتصادی بی‌سابقه، تنها راه باقی‌مانده ملی‌سازی است.