ایجاد تعادل در چرخه باتری؛ چرا بازیافت‌کنندگان باید میان رشد بلند پروازانه و احتیاط راهبردی توازن برقرار کنند؟

گروه رسانه‌ای پردازش-با کند شدن رشد فروش خودروهای برقی، شرکت‌های بازیافت باتری با عدم توازن میان ظرفیت ایجادشده و میزان محدود باتری‌های فرسوده قابل بازیافت در کوتاه‌مدت روبه‌رو شده‌اند. بسیاری از این شرکت‌ها بر این فرض سرمایه‌گذاری و توسعه انجام داده بودند که حجم زیادی از باتری‌های پایان عمر (EOL) به‌سرعت وارد بازار بازیافت خواهد شد؛ اما اکنون انتظار می‌رود این حجم به‌تدریج افزایش یابد. این موضوع خطر ایجاد ظرفیت مازاد و بهره‌برداری ناکافی از کارخانه‌ها را به همراه دارد؛ وضعیتی مشابه آنچه هم‌اکنون در صنعت تولید باتری مشاهده می‌شود.
سال‌های آینده برای شرکت‌های معدنی، تولیدکنندگان سلول باتری، خودروسازان، بازیافت‌کنندگان و سیاست‌گذاران بسیار تعیین‌کننده خواهد بود. آن‌ها باید مشخص کنند که آیا باتری‌های پایان عمر به یک گلوگاه در زنجیره تامین تبدیل خواهند شد یا به یک مزیت راهبردی برای ایجاد یک اکوسیستم مقاوم و بومی خودروهای برقی.
در حالی که نگرانی‌ها درباره کمبود لیتیوم، کبالت و نیکل همچنان وجود دارد، بازیافت باتری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان ابزاری برای ایجاد ذخایر اطمینان‌بخش در زنجیره تامین و حمایت از راهبردهای صنعتی منطقه‌ای مورد توجه قرار گرفته است.
با وجود حمایت‌های سیاستی و افزایش حجم بازیافت رسمی، پیش‌بینی می‌شود رشد این صنعت نسبت به برآوردهای قبلی کندتر باشد. علت این امر، ضعف بازار خودروهای برقی، چالش‌های مستمر در جمع‌آوری و فرآوری باتری‌ها و همچنین گسترش کاربردهای «عمر دوم» برای باتری‌های مصرف‌شده است.
بر اساس پیش‌بینی “S&P Global Mobility”، حجم جهانی باتری‌های لیتیوم-یونی پایان عمر از ۴۵/۵ گیگاوات‌ساعت در سال ۲۰۲۵ به حدود ۳۳۰ گیگاوات‌ساعت در سال ۲۰۳۰ و نزدیک به ۱/۴۳۰ گیگاوات‌ساعت در سال ۲۰۳۷ خواهد رسید. این روند بازتاب‌دهنده عمر متوسط ۷ تا ۱۲ ساله خودروهای برقی است.