گروه رسانه‌ای پردازش- دکتر عصاری، رییس شورای راهبردی و رییس هیات مدیره موسسه سیگماس، در خصوص تحلیل ابعاد پنهان و آشکار تاثیر بحران‌های نظامی بر صنعت راهبردی فولاد اظهار داشت: تجربه جنگ ۴۰ روزه اخیر، هشداری جدی برای بازنگری در نگاه سنتی به مدیریت ریسک در صنایع مادر بود.

فولاد؛ فراتر از یک چرخه تولید

در ادبیات توسعه، فولاد نماد قدرت صنعتی، محرک زیرساخت‌های اقتصادی و ضامن اشتغال و دانش است. دقیقا به همین دلیل، در منازعات نظامی، صنایع فولادی به عنوان شریان‌های حیاتی کشور، مستقیماً هدف تهدید قرار می‌گیرند تا توان بازیابی اقتصادی کشور مختل شود.

 هزینه‌های پنهان جنگ برای صنعت

خسارت جنگ فقط تخریب فیزیکی تجهیزات نیست. دکتر عصاری تاکید می‌کند که هزینه‌های پنهان گاهی سنگین‌ترند:

• توقف خطوط تولید و اختلال در زنجیره تأمین
• جهش هزینه‌های لجستیکی و تعویق پروژه‌های توسعه‌ای
• از دست رفتن بازارهای صادراتی و افزایش شدید ریسک سرمایه‌گذاری

کلیدواژه بحران: «تاب‌آوری صنعتی»  (Industrial Resilience)

 تاب‌آوری به معنای آسیب‌ناپذیری مطلق نیست؛ بلکه توانایی یک صنعت برای ادامه فعالیت در شرایط بحرانی، شناسایی سریع چالش‌ها، کاهش خسارت‌ها و بازگشت سریع به وضعیت عادی است.

پنج عامل کلیدی در افزایش تاب‌آوری فولاد از نگاه دکتر عصاری:

 ۱- تنوع‌بخشی به زنجیره تأمین: عدم وابستگی به منابع محدود برای مواد اولیه و قطعات

۲- امنیت انرژی و زیرساخت‌های پشتیبان: برخورداری از نیروگاه‌های اختصاصی، ذخایر راهبردی و فرآیندهای جایگزین تولید

۳-آمادگی مدیریتی و مدیریت بحران: شبیه‌سازی سناریوهای بحران، تشکیل تیم‌های واکنش سریع و داشتن برنامه‌های مدون اضطراری

۴- حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی: طراحی سازوکارهای حفاظتی پیشرفته و تقویت امنیت فیزیکی و سایبری کارخانه‌ها به عنوان دارایی‌های ملی

۵- تحول دیجیتال: استفاده از سامانه‌های هوشمند برای پایش لحظه‌ای، تحلیل داده‌ها و تصمیم‌گیری سریع و دقیق در زمان بحران.

نتیجه‌گیری: جنگ ۴۰ روزه تلنگری پرهزینه بود که نشان داد ظرفیت تولید، به تنهایی تضمین‌کننده بقا نیست. سرمایه‌گذاری در تاب‌آوری، هزینه نیست؛ بلکه یک الزام حیاتی برای پایداری تولید و حفظ جایگاه صنعت فولاد در اقتصاد ملی و بازارهای بین‌المللی است.