برنامه‌های گسترده دهلی نو برای افزایش تولید و مصرف مس، روی و فولاد در توسعه اقتصادی

برای پشتیبانی از طرح‌های هند در حوزه توسعه اقتصادی سریع مستمر، این کشور به مس و روی بیشتری نیاز دارد و تولید داخلی پایه این فلزات برای تغییراتی آماده می‌شود که می‌توانند با سرعت بیشتری پتانسیل‌ خود را را آزاد کند.

ماهنامه پردازش- “آنیل آگاروال” (Anil Agarwal)، رییس گروه “ودانتا” (Vedanta)، این حق و اعتبار را دارد که از طرف صنعت هند درباره این‌که چرا دهلی‌نو باید هرچه سریع‌تر بخش عمده‌ای، اگر نگوییم کل مالکیتش بر شرکت‌های تولیدکننده مواد معدنی و فلزات و دیگر شرکت‌های متعلق به دولت، را کاهش دهد اظهارنظر کند. آگاروال موفق شده است تولید مواد معدنی و فلزات شرکت زینک هندوستان با مسوولیت محدود (HZL) را از زمان خرید ۶۵ درصد از سهام این شرکت در چندین مرحله که از سال ۲۰۰۲ شروع شد چندین برابر کند. این شرکت مادامی‌که تحت کنترل دولت بود به‌سختی می‌شد اثری از آن در نقشه “روی” جهانی پیدا کرد، حالا تحت مالکیت عمده جدید ودانتا، به یکی از تولیدکننده‌های جهانی فلز روی با هزینه تولید اندک تبدیل شده است.

در یک تحول غیرمنتظره، پیشنهاد آگاروال در مورد کاهش سرمایه شرکت با موافقت “نیرمالا سیتارامان” (Nirmala Sitharaman)، وزیر اقتصاد هند، در بودجه سال ۲۰۲۱-۲۰۲۲ مواجه شد به‌طوری‌که دولت متعهد شد تا کلیه فعالیت‌های بخش دولتی (PSU) را «خصوصی‌سازی» کند، به‌جز برخی فعالیت‌های بسیار محدود در بعضی حوزه‌های استراتژیک.

بنابراین طبق بیانیه بودجه، انتظار می‌رود که دهلی‌نو مالکیت ۰۵/۷۶ درصدی شرکت مس هندوستان با مسوولیت محدود (HCL)، تنها تولیدکننده یکپارچه این فلز سرخ را به بخش‌خصوصی بفروشد. پیش از این، آگاروال بارها خواستار خصوصی‌سازی HCL برای «محقق شدن ارزش بهینه سرمایه‌های معدنی خوب این شرکت» شده بود.

“نیتی آیوگ” (Niti Aayog) اتاق فکر دولت، نیز موافق خصوصی‌سازی HCL است. در نتیجه برنامه توسعه جاه‌طلبانه معادن این شرکت سرعت گرفته، بهره‌برداری از مخازن جدید شتاب بیشتر می‌گیرد و بهره‌وری این کارخانه‌ها افزایش می‌یابد. برخی ناظران این صنعت معتقدند که بهتر است HCL از کارخانه‌های ذوب کوچک و از نظر هزینه غیرمقرون‌به‌صرفه دور شود و در عوض روی حفاری و معدن‌کاری تمرکز کند.

از آنجا که فرصت‌های ناشی از خرید PSU بسیار خواهند بود، آگاروال با مشارکت و سرمایه‌گذاری شرکت “سنتریکوس” (Centricus)، که دفتر اصلی آن در لندن است، قصد دارد یک صندوق ده میلیارد دلاری برای «مشارکت در آزاد کردن ارزش باورنکردنی‌ای که در شرکت‌های دولتی پنهان مانده است ایجاد کند.» درعین‌حال، او سعی می‌کند دهلی‌نو را تشویق کند ۵/۲۹ درصد از مالکیتش در HZL را بفروشد. این شرکت یکی از سودده‌ترین شرکت‌های کشور است و همواره با یک قیمت بالا کار می‌کند. HZL به‌تازگی فعالیت در فاز دوم توسعه اکتشاف معدن و توسعه ظرفیت کارخانه‌های ذوب خود را شروع کرده است.

چشم‌انداز امیدوارکننده

چه دلایلی برای خوش‌بینی درباره رشد تقاضای درازمدت برای تولید روی و مس در هند وجود دارد؟ “آرون میسرا” (Arun Misra) مدیرعامل HZL گفت: «با توجه به اینکه فعالیت صنعتی در هند در طول چهار ماه از سال ۲۰۲۰ به دلیل همه‌گیری بیماری کرونا آسیب بسیار زیادی دید، تقاضا برای فلز روی به‌شدت کاهش یافت، بنابراین قیمت و سود این فلز نیز سقوط کرد. بااین‌حال، ما امیدواریم که با رشد چشمگیر اقتصاد در دوران پساکرونا، تقاضا روی برای گالوانیزاسیون فولاد نیز شاهد رشد چشمگیر باشد. در زمینه صادرات، تمرکز کارخانه‌های تولید فولاد هندی بیشتر به سمت فروش محصولات گالوانیزه در بازار جهانی حرکت خواهد کرد. درعین‌حال، تقاضای داخلی برای ورق گالوانیزه برای استفاده در پروژه‌های زیرساختی و ساخت‌وساز رو به افزایش است. همچنین شاهد افزایش ظرفیت در آلیاژهای ریخته‌گری با پایه فلز روی هستیم.

همانطور که می‌بینید ۶۵ درصد از فلز روی ما در بخش‌های زیرساخت و ساخت‌وساز مصرف می‌شود و تصمیم دهلی‌نو برای سرمایه‌گذاری ۵/۱ تریلیون دلاری برای توسعه زیرساختی بدون شک یک تقویت‌کننده تقاضای جدی برای چهارمین فلز پرمصرف جهان یعنی روی در اینجا خواهد بود. من معتقدم که موفقیت کمپین “در هندوستان بسازید”، مستلزم این خواهد بود که این صنعت روزبه‌روز از مقدار بیشتری فولاد گالوانیزه برای تولید محصولاتی باکیفیت بین‌المللی استفاده کند. این صنعت، ضمن داشتن ارتباط همیشگی با انجمن بین‌المللی روی (IZA) و انجمن سرب و روی هند (ILZA) دائماً با شرکت‌کننده‌های بازار پایین‌دستی بالقوه مانند تولیدکننده‌های محصولات فولادی و کودها در گفت‌وگو و تماس است تا از این رهگذر کاربرد و استفاده از روی را افزایش دهد. این امر منجر به بروز نتایج تشویق‌کننده و مثبتی شده است.»

“اندرو گرین” (Andrew Green)، مدیر اجرایی IZA، گفت: «تقاضا برای فلز روی در هند چند برابر خواهد شد، به شرطی که دهلی‌نو از الگوی غرب پیروی کند و گالوانیزه کردن سازه‌های فولادی مورداستفاده در ساخت پل‌ها، بزرگراه‌ها، فرودگاه‌ها و خطوط راه‌آهن و ایستگاه‌های مترو را اجباری کند. سرانه مصرف فلز روی در هندوستان ۵/۰ کیلوگرم است که در مقایسه با میانگین سرانه جهانی مصرف فلز روی برابر با ۹/۱ کیلوگرم اصلاً مطلوب نیست. اما استفاده هندوستان از فلز روی برای گالوانیزه کردن و در بخش‌های دیگر در ده سال آینده و با قرار گرفتن این کشور در میان ده اقتصاد جهان که با سرعت درحال‌توسعه هستند، به سرعت رشد خواهد کرد.»